Het Griekse woord anapnéo betekent opnieuw ademen. Deze fotoserie is een onderzoek naar wat er in een mens achterblijft wanneer spanning en angst door traumatische ervaringen een tweede natuur zijn geworden, en hoe iemand soms aarzelend, soms daadkrachtig opnieuw ruimte zoekt.

In dit project wordt de binnenwereld belichaamd door danser Ismini Slijper. Ze beweegt door Athene zoals een gedachte door een lichaam gaat: hortend, stotend, zoekend, soms vertraagd of heel indringend aanwezig. Ismini’s bewegingen zijn geen choreografie maar toestanden: adem die hapert, gewicht dat verschuift, een rug die inzakt.

Athene is de echo. De scheuren in de straat, de rotsen, de schaduwen, het harde marmer dragen dezelfde spanningen als het lichaam dat erdoorheen beweegt. In de texturen van de stad verschijnen sporen van erosie, frictie en herstel.

In Anapnéo wordt het lichaam het instrument waarmee een innerlijke geschiedenis kan worden herzien. Niet om verleden te illustreren, maar om ruimte te maken voor een andere manier van bestaan. Een beweging die begint bij iets eenvoudigs en tegelijk wezenlijks: de mogelijkheid om weer op een natuurlijke manier adem te halen.