Emily groeide op met een blind broertje. Daardoor werd ze al vroeg bewust van het belang van kijken – én van hoe het voelt om bekeken te worden. Ze leerde dat mensen er anders uit kunnen zien, en dat dit opvalt. Tegelijkertijd zag ze dat ieder mens iets eigens heeft. Dat bracht haar tot de vraag: Wat is eigenlijk normaal?

In haar werk staat het menselijk lichaam centraal. Het lichaam is haar materie–haar vertrekpunt. Ze onderzoekt waar het lichaam ophoudt mens te zijn, en wanneer het overgaat in vorm, object of abstractie. Een houding of detail kan, losgemaakt uit de context, een nieuwe wereld openen – waarin oordelen over wat mooi, goed of vreemd is vervagen.

Emily werkt met verschillende materialen en technieken. Ze maakt sculpturen uit verschillende materialen en gebruikt fotografie zowel als middel in haar proces, als zelfstandig eindproduct. Haar grafische achtergrond, met veel aandacht voor sjablonen, vormen en vlakken, is de basis van haar manier van kijken – zowel in haar fotografie als in haar andere beelden.

Met haar werk stelt Emily vragen over hoe we naar onszelf en naar anderen kijken. Ze nodigt je uit om het lichaam – en daarmee de mens – op een andere manier te zien.